...برای تو

اگر روزی بر سر مزارم آمدییک وقت حرف این و آن را برایم نیاوریکمی از خودت بگوکمی از عشق تازه ات بگوبگو که بیشتر از من دوستت داردبگو که دشت شقایقت مسافر دیگری هم داردنگاهی به شمع نیمه جان مزارم کنسوختنش را ببین بیشتر نگاهش کنبا اینکه میداند لحظه ای دیگر می سوزد و میمیردولی می جنگد تا نیمه جان به دست باد!!! نمیرد..می جنگد تا لحظه ای بیشتر سنگ قبرم را روشن کندمی ماند و می سوزد تا سوختنم را باور کند …میسوزد ولی ایستاده می میرد... حال لحظه ای به خود نگاه کنمرا در خاطرات فراموش شده ات پیدا کنمیدانم اثری از اسمم درخاطراتت نیستمیدانم ردپایی از اشک و آهم نیستعشق من چه بی ارزش و ارزان بود برایتارزانتر از...

منه از یاد رفته!!! منه بر باد رفته !!! مي نويسم!!!مینویسم به این امید که شاید!!! روزی در گذر ایام فراغ**تو** دلنوشته های تنهاییم را بخوانی!!!!زیرا تنها **تو** مخاطب نوشته ها يم هستی!!!گاه دلتنگ تر از هميشه ام و گاه تنها تر از هميشه .گاه آنقدر خسته كه از ماندن و نوشتن گريزانم!!!!و گاه آنقدر عاشق كه نوشتن را راهي براي رسيدن به آرامش خیالی ميدانم.ولی بدان ای عزیز سفر کرده بدون وجود نازنینت آرامش و خوشبختی رویایی بیش نیست!!!!گاه تا نزديك شكست ميروم اما بلند ميشوم دوباره...اما تا به کی؟؟؟؟دریغ که روزی خواهم شکست از غم هجران وفراغت!!!!و آنروز زیر خروارها خاک بر سر مزارم!!!!!نبودنم را باور خواهی ...